Het raam van Jos

“Buiten wonen betekent voor mij vrijheid, maar dat begrijpt niet iedereen” Van jongs af aan leefde Jos in kraakpanden of buiten. Dat geeft hem het grootste gevoel van vrijheid. “Daarom staat het vrijheidsbeeld prominent in mijn raam. Op de achtergrond staat ‘mijn tent’ onder de brug afgebeeld. Die tent is het allerbelangrijkst en zou wat mij betreft nog groter afgebeeld mogen worden dan het vrijheidsbeeld. Het is mijn huis. Daar ontvang ik mijn vrienden. Ik heb veel vrienden, uit alle windstreken en met verschillende achtergronden.”

Het gaat er volgens Jos niet om wat je doet. “Wie je bent als mens en dat van elkaar accepteren, dat is het grootste gedachtegoed. Als je dat kunt, ben je een rijk mens. Rijkdom heeft voor mij niets te maken met geld. Rijkdom betekent voor mij vrijheid: te zijn waar je wilt zijn, met de mensen om je heen waar je om geeft.

”De brug is mijn bescherming“De brug is het dak boven mijn hoofd. Mijn bescherming tegen weer en wind. Ik heb er jaren gewoond. Mensen die ik ontmoet, of mensen die zien dat ik buiten woon en leef, begrijpen mij meestal niet. Het is ook heel moeilijk uit te leggen. Buiten is alles van iedereen. Dus toch ook van mij? De overheid wil niet dat mensen buiten wonen. Zeker niet als het winter wordt. Maar ik heb 17 jaar buiten geleefd. Mijn lichaam en geest zijn hier helemaal op ingesteld. Op ‘mijn stekkie’ is het altijd goed toeven, daar zorg ik heus wel voor. Het ‘buiten leven’ betekent niet dat ik mijzelf niet goed verzorg en ik zorg ook niet voor overlast.

”De vlinder staat voor schoonheid. “Ik heb wel aan de schoonheid van mijzelf moeten werken. Als drugs – en drankverslaafde voelde ik mij niet schoon. Voor mijn zoon heb ik mijzelf eens goed onder de loep genomen. Met wat ik zag, was ik niet blij en hij ook niet. Zo’n vader wilde ik niet meer zijn. Daarom heb ik mijzelf rigoureus grenzen gesteld: geen alcohol en geen drugs meer! En dat heb ik zélf, zonder hulp, gedaan. Van twee kratjes bier per dag naar geen druppel meer. Ook de drugs heb ik uit mijn leven verbannen. Ik ben nu vijf jaar vrij van dit alles en dat doet mij enorm goed.

“Schoonheid stond voor mij ook voor mijzelf nuttig maken. Ik werk sinds drie jaar bij de PUB en dat vind ik fijn. Het biedt mij structuur en met de mensen die er werken heb ik een fijn contact. We ondersteunen elkaar waar nodig. Ook mijn tent is schoon. Ik creëer er geen afvalberg. Daar houd ik zelf niet van, maar het is ook niet fijn voor mijn omgeving. Daar houd ik zeker rekening mee. Ik wil geen overlast bezorgen, maar gewoon op een vredige manier deel uit maken van de samenleving.

”De schoonheid van vrijheid staat boven alles.“ Vrijheid staat bij mij zelfs boven een uitkering. Die wil ik niet. Ik wil niet zo maar mijn hand op houden. Ik ben een gezond mens en heb niet veel nodig. Met het werken bij de PUB verdien ik een klein beetje. Hiervan besteed ik elke week een bedrag aan Het Inloopschip. Daar gelden duidelijke regels die voor iedereen hetzelfde zijn. Daar houd ik van: van eerlijkheid. Ik douche er en eet er elke dag een warme maaltijd.

Ik mag dan in de volksmond misschien een ‘zwerver’ genoemd worden, maar zo voel ik mij absoluut niet. Ik zwerf niet, ik voel mij buiten thuis. Mensen die mij niet willen op de plek waar ik mijn thuis heb gemaakt zorgen ervoor, dat ik er weg moet, op zoek naar een andere thuishaven. Waarom kunnen ze mijn gevoel van vrijheid niet gewoon accepteren en mij daar laten wonen waar mijn tent staat? Dat maakt mij wel eens verdrietig, want ik doe geen vlieg kwaad.”

tekst Hieke Stek