Het raam van Judith

Judith twijfelt eerst of ze wil meewerken aan een verhaal over haar raam. Ze is bezig zich te ontworstelen uit het daklozenleven en wil juist graag vooruit kijken en niet steeds geconfronteerd worden met haar verleden.

Het meewerken aan het project, een half jaar geleden, heeft wel veel voor haar betekend. Daardoor heeft ze haar verleden deels kunnen verwerken en is ze er positiever uitgekomen. Maar nu wil ze stapjes vooruit maken.

We komen tot de deal dat ze haar verhaal vertelt zonder foto.Allereerst komen we te spreken over het jongetje van zeven. Het is haar zoon, die bij zijn vader woont. Sinds ze weer een eigen appartement heeft kan hij bij haar op bezoek komen. Vier jaar geleden heeft haar man haar het huis uit gestuurd. “Door omstandigheden” zegt ze, indertijd verslaafd. Op de luchtballon in het raam staat een wietblad, dat naar die periode verwijst. Ze is in Den Bosch in het Inloopschip terecht gekomen, het schip rechts onderin het raam. Negen maanden heeft ze hier verbleven tot dat ze een huurwoning kreeg.Ze heeft een bewindvoerder en dat is nodig want ze kan niet goed met geld omgaan. Het raam laat twee handen zien. Eén met een gat erin en één met een hart wat uitdrukt dat ze ook liefde kan geven. En ze is creatief. Judith ontwerpt en tekent mandala’s en kleurt ze in. Ze maakt kleurige armbandjes. Bovenin het raam zien we enkele van haar foto’s. Ze houdt van fotograferen en in de natuur zijn. Ze heeft zelf actief meegewerkt aan het ontwerp en schilderen van het raam. Links in het raam zien we een saxofonist. Judith speelt al 20 jaar sax in een harmonie.De spiralen in het raam zijn ook nog betekenisvol. Kronkels in het hoofd kunnen zowel positief als negatief zijn. Ze kunnen je dwars zitten maar ook tot creativiteit leiden. De regenboog staat voor saamhorigheid.

De beeldvullende paddenstoel is symbool van vrijheid, natuur en fantasie. De groen-gele rand verwijst naar haar herkomst en de melodie van de saxofonist is “Dat gaat naar Den Bosch toe (zoete lieve Gerritje)”: de weg die ze is gegaan. Het was niet de bedoeling maar door hulp en vooral eigen kracht is ze gekomen waar ze nu is. En uiteindelijk wil ze dus uit het wereldje van de daklozen. Stapje voor stapje, het heeft geen nut om te haasten. Ze werkt nu mee met de veegploeg van het PUB maar kijkt al weer verder naar vrijwilligerswerk. Linksonder in de steel van de paddenstoel staan klavertjes vier. Toch altijd geluk gehad, vind ze en vooral met haar zoon. Die heeft haar steeds weer overeind gehouden en de zin gegeven om door te gaan, niet op te geven.

Bij de presentatie van de BOSCH Kathedraal op het Winterparadijs heeft ze het gedicht van Ab Bertholet voorgedragen op het podium. Dat vond ze een fantastische ervaring. Haar zoon is erbij geweest en was trots dat hij op het raam was afgebeeld. Toen de kathedraal weer was afgebroken vond hij het heel jammer dat het weg was……..

tekst Greetje Senhorst