Het raam van Nico

Waar Nico ook terecht gekomen is in zijn leven, hij probeert in een nieuwe omgeving direct een actieve rol te pakken, dat is me wel duidelijk geworden. Zo ook bij het project BOSCH Kathedraal. Nico was er elke dag te vinden, leidde de mensen rond langs de ramen en vertelde de verhalen. Ja, een verteller dat is Nico ook. De pauwenveren op zijn raam laten zien dat hij trots is op de stappen die hij inmiddels heeft gemaakt. De meest recente stap is zijn nieuwe gebit, waarmee hij lachend op de foto kan. Angst voor de tandarts heeft hem altijd parten gespeeld en zijn verwaarloosde gebit belemmerde hem in het sociale leven.

Door het project is hier een keerpunt in gekomen. De jongeren van T.O.M. die zijn raam hebben gemaakt motiveerden hem naar de tandarts te gaan. Zijn verhaal laat zich het beste chronologisch vertellen. De koffers met de Mexicaanse vlag erop, linksonder in het raam, staan voor het moment dat er echt iets mis ging in zijn leven. Hij werkte in die tijd in de horeca waar hij mensen ontmoette die hem een vakantie aanboden van twee maanden in Mexico in ruil voor drugssmokkel. Dat leek hem wel wat en hij dacht het te kunnen redden zonder gepakt te worden. Na een fantastische vakantie, waar hij nog steeds met plezier op terugkijkt, ging het echter mis op Schiphol. Hij werd gepakt en belandde drie jaar in de cel. In deze harde wereld kon hij toch zijn draai vinden. Nico manoeuvreerde handig in de ruilhandel van rookwaren, telefoonkaarten en de verevening van schulden. Hij schreef brieven voor medegevangenen en deed opleidingen. Als voorzitter van de gedetineerdencommissie had hij rechtstreeks toegang tot de directeur. Deze tijd gaf hem bezinning op zijn leven en dat heeft hem rustiger gemaakt. Later is hij voorlichting gaan geven vanuit het gezichtspunt van de gedetineerde. Daar komt de verteller weer om de hoek kijken.

Nico beschrijft zichzelf als een ‘lone wolve’, vandaar die wolf in het raam. Een roedeldier die een leider wil zijn maar te trots is om hulp te aanvaarden. Nadat hij uit detentie kwam kreeg hij via Exodus een huisje, maar dit is weer mis gegaan omdat zijn leven financieel niet op orde kwam. Zo belandde hij bij de Maatschappelijke Opvang in Den Bosch waar op dat moment net de film ‘De Klokkenluider van de St Jan’ werd gemaakt met de daklozen. Hij werd even filmster en was nauw betrokken bij de opnamen in de St Jan, bovenin het raam te zien. De trap in het raam staat, behalve voor de weg omhoog die hij heeft gemaakt, ook voor de trap in de toren van de kathedraal die hij zestig keer heeft beklommen en gedaald, met apparatuur. Een blikje bier staat er bij omdat hij wel van een pilsje houdt. Hij heeft echter geleerd dat eerst de koelkast met eten moet worden gevuld en dat dan pas de rest komt. Gelukkig heeft Nico plezier in koken, dus dat helpt wel.De film van zijn leven is nog niet klaar. Nico heeft nog veel ambitie. Het liefst zou hij jongeren begeleiden om te voorkomen dat zij op het verkeerde pad komen. Om verdere stappen te maken moet Nico eerst nog de basis op orde hebben. Woonruimte heeft hij inmiddels weer maar hij zit nog in de schuldsanering. Toen het project BOSCH Kathedraal was afgelopen kwam hij in een dip terecht en heeft zijn verplichtingen verwaarloosd. Daarvoor moet hij zich binnenkort verantwoorden. We hopen dat de uitspraak maakt dat hij de film van zijn leven kan voortzetten.

tekst Greetje Senhorst